Wino grejpfrutowe
W książce Hawkinsa jest to przepis na czas Popielcu. W związku ze zbliżającą się, zatem środą popielcową przedstawiam to nieco dziwaczne wino. Jeszcze nie miałem okazji go robić, nie mniej podane składniki wyglądają intrygująco i wierze na słowo autorowi, że wie co robi…
Część ze składników zmieniona ze względu na polskie realia. Enzym pektopoliczny to po prostu nasz pektopol, a zamiast witaminy b1 oraz pożywki proponuje użycie pożywki wieloskładnikowej typu activit. Przepis na około 4,5 litra wina.
- Drożdże typu tokay,
- 9 małych grejpfrutów,
- pirosiarczyn potasu,
- 340 gram rodzynek sułtanek,
- łyżeczka pożywki wieloskładnikowej,
- 1,1 kg cukru
Grejpfruty dzielimy na pół i wyciskamy sok. Sok wlewamy do wiadra i dodajemy pirosiarczyn potasu. Po 24 godzinach wrzucamy rozdrobnione rodzynki, pożywkę i 680 g cukru. Dopełniamy wodą do objętności 3,4 litra i dodajemy drożdże, przykrywamy i odstawiamy na 3 dni fermentacji.Codziennie mieszamy. Przez najbliższe 2 dni potrząsamy gąsiorem dwa razy dziennie ; poczym dosypujemy reszte cukru. Potrząsamy gąsiorem aż cukier się rozpuści i dopełniamy zimną wodą. Pozostawiamy do momentu, aż wino osiągnie wytrawny smak. Wtedy ściagamy i dodajemy pirosiarczynu potasu. Żeby osiągnąć jak najlepszy smak trunku, wino musi długo dojrzewać (do 18 miesięcy). Można również pić młode wino, jeśli zostanie dosłodzone na kilka dni przed butelkowaniem.
Tyle autor. Ja, jednak wniósłbym tutaj kilka technicznych poprawek. Po pierwsze : nie polecam użycia wiadra. dużo lepszy będzie pojemnik fermentacyjny. Po drugie : cukier dodawałbym jednak w formie syropu cukrowego ; ułatwi nam to wiele, szczególnie, że mamy pewność,iż cały się rozpuści. Aby wykonać taki syrop należy rozpuścić kilogram wody w litrze cukru (w naszym przypadku oczywiście dzielimy to na dwie porcje). Wreszcie na koniec proponowałbym, zamiast polegać na własnej ocenie smakowej zdać się na aerometr, którym zmierzymy zawartość cukru w winie. Jeśli faktycznie wskaże on zero stopni ballinga, a wino nie będzie pracować i strąci osad , będzie można myśleć o zlewaniu go.
Podany przepis pochodzi z :